Genel

“Her seçim bir kaybediştir.” Jean-Paul Sartre

Tedrisat itibarıyla dilbilimci/çevirmen sayılabilirim. (“Aşkın Metafiziği” kitabının başlangıcı gibi oldu ancak ben Danzig’li değilim) Doğal dillerle beraber, yapay dillerle tanışmamın da, yaşım/teknoloji karşılaştırmasını yaptığımız vakitte “erken” bir yaşta, televizyonun renkli yayına geçtiği tarihlerde, dokuz ya da on yaşımda (ve kaza eseri) olduğunu söyleyebilirim.

“Yapay dil” derken hem Esperanto, hem de Basic ve Assembly’den söz ediyorum. Aynı zamanda Internet’in kavram olarak bile yaşamımızda bulunmadığı, tüm bilebildiklerimizin, aslında bizden daha fazlasını bilmeyen “Sözde Ermeni Kıyımı” yollu “bilgisayar mühendislerinin” çevirdiği boktan kitaplardan ve bir takım ingilizce metinlerden edinilmeye çalışıldığı zamanlardan da söz ediyorum.

Sinclair ZX Spectrum ve daha sonra anamın zavallı memur maaşına yapılan taksitlerle edinilen Amstrad CPC 6128′den ve Locomotif Basic’ten, Pascal’dan, yetmedikleri yerde Assembly’den de söz ediyorum, zira o zamanlar o makinelerde oyun oynamak kod yazmaktan daha zor, kod yazmak ise deveye hendek atlatmak demekti!

Zaman içinde hasb-el-kader (daha doğrusu “merak” ve “yaşamın akışı”) bir kaç doğal ve yapay dil daha öğrenmek olanağı buldum, fırsat buldukça yenilerini inceleyebilmek ve vaktim oldukça öğrenmek için hala can atıyorum ve bu hevesim, görülebileceği gibi çocukluktan kalma. Diğer yandan, üst cümlede altı çizilecek ayrıntı benim için “vakit”.

Çocukluk hevesim programcılığın, akademik kariyerimin önüne geçip ekmek teknem haline gelmesi, 1999 yılının başlarına ve o vakit başka bir Türk programcıya gönderdiğim, yazdığı kodla ilgili bir soru içeren bir e-postaya gelen yanıta denk gelir: “Hocam, sen hakikaten dilbilimci misin? Benle kafa buluyorsun gibime geliyor. Söylediğin şeyleri ben programcı olarak yazdığım kodda düşünmemiştim.”

Elbet o vakitler çok cahildim ve nasıl bir batağa saplandığımı(!) bilmiyordum ancak kariyer değişikliği için beni tetikleyen bu küçücük “gaz” oldu. O vakitten bu yana durmak dinlenmek bilmeden öğreniyorum, kod yazıyorum, hala yazılım tasarım mantığı üstüne öğrenmeye ve öğretmeye devam ediyorum ve bugün geriye baktığımda utanmadan söyleyebilirim ki, akademik ortamlarda “şu ya da bu programlama dili”, “şu ya da bu kod tasarım örüntüsü” ile beynim düdüklenmediği için çok şanslıyım ve bu sayede aynı fakültelerde derslerde örnek verilen kodlar yazabiliyorum.

Bu uzun sayılabilecek girişi, nasıl düşündüğümü ve fikirlerimin altında yatan geçmiş alışkanlıkları ve önyargıları tanımlayabilmek için yazmak zorundaydım. Şimdiye dönelim.

Güncel durum şudur: İş çok. Buna rağmen gördüğünüz gibi blog yazmaya vakit ayırabiliyorum ve bunu temelde iki programlama diline borçluyum: Python ve PHP. Bana PHP hızlı, Python düzgün ve tertemiz kod yazdırıyor. Son on yıldır PHP ile uğraşmıyor olsam (sorunların nasıl çabucak çözülebileceğine dair deneyimi göz önüne alın) ve Python kütüphaneleri anında işimi PHP ile görebildiğim kadar zengin olsa, bugün tereddüt etmeden her şeyimi Python’a taşırdım. İşin doğrusu şu ki, bugün de çoğu hassas işlerimi Pyton’a yaptırıp, PHP’den çağırıyorum ve son üç yıldır günden güne Python’u daha çok benimsediğimi hissediyorum. Bunu ben koskoca bir PHP framework’ü yazacak derecede PHP’yi seven adam olarak söylüyorum.

Pekiyi, bu kadar vakti nereden bulabiliyorum? Basit: JAVA kodlamıyorum. JAVA biliyor muyum? Herhalde sizden iyi biliyorum(!) ve uzun vakti “Düzgün bir programlama dili nasıl olmalı?” sorusuyla geçmiş kişi olarak JAVA’yı hakikaten çok beğeniyorum ancak söz bana ait değil, anonim: “JAVA ile üç birim vakit harcayan, PHP ile bir birim vakit harcar.” Üstelik JAVA’nın PHP ve Python’a her benchmarkta üstün çıktığı da kılavuz sitemez bir köy.

Müşteri ya da patrona “Hacı bu işi JAVA/Spring ile kodlayalım, süper olur ama iki kat fazla para ve vakit isterim!” diye anlatamazsınız. Adam size fazladan $20.000 vereceğine, iş için kullandığı sunucuyu $500 fazla harcayarak daha iyi hale getirir, olur biter!

Neymiş? Hızlı kod için PHP, düzgün kod için Python, vaktiniz varsa JAVA!