Yıllarımı bir anlamda beraber geçirdiğim adam Georges Moustaki ya da Jorj Baba. Gençlik günlerimde Gündoğan’da gitar çaldığım barda, CD’den çalan müziği duyup, elimdeki kadehi bırakıp CD kapağına bakmak için sahildeki barın küçük kulübesinden içeri girdiğim günden bu yana hesapça onaltı yıl geçmiş.
Tanıştığım anın bende bıraktığı izden olacak; en neşeli şarkısı bile, ıssız bir sahilin yalnız hüznünün ve sakin rüzgarlarının bir kadeh şaraba dolup bedenime akması gibi gelir. O gün çalan parça “Ma liberté” idi.
Bu şarkının sözleri ve Türkçe çevirisi burada var.
O günlerde bana öğretilen ve o vakitlere kadar yaşamam istenilen hayattan yeni çıkmış, yaşamayı istediğim hayatı öğreniyordum ve Jorj Baba’nın şarkıları bana “işte böyle yaşayacaksın!” diyordu. Düşlediğim günleri düşlemiş, geceleri geçirmiş ve şimdi bana anlatıyordu. Farilya’nın sessiz koyunda öyle saatler oluyordu ki, bir Jorj’un bir de benim sesimiz duyuluyordu kıyıyı bebeğini sever gibi okşayan dalga sesleri dışında. Bir an “Fugue En La Mineure” ile irkiliyordum, sonra bir vakit geçiyordu bir bakıyordum kayıklar, uzun yolculuktan yıpranmış, hala dalgakıranın sakin sularında dinleniyorlardı.
Şarkılarının bazıları daha ilk günden tanıdık gelmişti. Tanju Okan’ın söylediği şarkılardan bir-ikisinin de “ilk hallerini” böylece öğrenmiş oldum:
“Nasıl da geçti yıllar o günlerin arasından…”
Zamanın iki katmanı var. Biri ağır ağır ilerlerken, diğeri anıların hızla geçmesini izleyerek arka arkaya çekilmiş bir kaç kare fotoğraf gibi. Bir ay öncesi çok uzak gelirken Jorj Baba’yı ilk duyduğum gün o kadar yakın ki.
Zamanın ağır geçen katmanında yavaş yavaş “saz arkadaşlarını” da tanımak fırsatı buldum: Manos Hadjidakis, Georges Dalaras, Mikis Theodorakis ve diğerleri. Hepsi başka yazıların konusu olmaya amade.
Jorj Baba hakkında söylenecek her söz “devamı var” diye bitirilmeli. Bu yazı bir gün devam etmeli.
