Annemin Ubuntu’su

Gnu/Linux’la bir geçmişi olan herkesin kafasından “GNU/Linux harikulade, açık kaynak. Üstelik çoğunlukla da hem işletim sisteminin kendi, hem de uygulamaların ezici çoğunluğu bedava. Pekiyi neden yaygın değil?” sorusu mutlaka geçmiştir.
Herkesin bu soruya kendince bir yanıtı vardır. Bana göre de yanıt eğitim ve alışkanlıklarda yatıyor.

Geçtiğimiz hafta içinde bir gün annem (1980 Darbesi olduğunda üniversitede bir kaç yıllık hocaydı. Varın yaşını siz çıkarın) yanında, içinde dizüstü bilgisayarının olduğu bir çantayla çıkageldi. Derdi, kullandığı Windows’un “Lisansınız sahte. Sizi gidi üçkağıtçı sizi!” yollu bağırıyor olmasıydı. Oysa lisansı sahte falan değildi. Büyük olasılıkla yaşadığı Ankara yakınındaki kasabada, herkese “yolunacak kaz” gözüyle bakan bir “bilgisayarcının” gazabına uğrayarak lisanslı özgün Windows CD’sini kaptırmış, bunun yerine eline bir kopya Windows CD’si tutuşturulmuş ve yollanmıştı. Windows destek hattından da kısa zamanda bir sonuç çıkamayacağı anlaşılınca da bilgisayarını kaptığı gibi bize getirmişti. Biz durumu anlayıp, Micro~ Destek Hattı’nı arayıp tatlı tatlı(!) konuşmayı düşünürken, annemin gözü bizim makinelerimizde koşan Ubuntu’ya takıldı.
“Linux bu mu?” diye sordu.
“Budur!” dedik.
“Tamam”, dedi, “Bana da bundan kurun!”
“Aman anne!”, dedim, “sarsmasın Linux seni?”
“Ne olacak! Öğrenirim!” dedi.

Sonuç olarak, annemin bilgisayarına Ubuntu 10.04 kurduk ve masaüstünü de Ubuntu’ya çabuk adapte olacağı şekilde düzenledik. Yukarıda annemin Ubuntu’sunun masaüstü ekran görüntüsü var. (Büyük halini kaçırmayın!)
Eve gittikten sonra bir kere (evet yalnız bir kere) Türkcell Vınn ile İnternet’e bağlanmayı beceremediği için aradı; hepsi o kadar.

Benim annem artık Ubuntu kullanıyor ve çok memnun. Ya sizin anneniz?